Hoorn - 25 september 2015 tussen 08.15 en 08.45 uur

Het is vanmorgen perfect ochtendwandelingetjes-weer. Ga je mee?

 

twee weken terug lag het gedicht nog onder water, kijk maar:

Ik was nog maar net op weg toen m'n telefoon piepte: batterij bijna leeg. Gelukkig kon ik toch nog wat foto's maken. Wat een rijkdom hé, als je op een wandelrondje van een half uurtje alle bovenstaande plekken tegenkom! 
Eerst door het bos. Nou ja, het is een park, maar het voelt aan als een klein bos. Dan naar het open water aan het IJsselmeer (ja ik weet dat het officieel Markermeer heet, ik denk niet dat ik het ooit zo zal noemen...). Vandaag hing er teveel vocht in de lucht, maar bij helder weer kan ik vanaf daar in één blik de zendmast van Lelystad, de hoogbouw van Almere, de kustlijn van Marken en de schoorsteen van de verwarmingscentrale van Purmerend zien. Als je dat zo op de kaart ziet is dat toch gigantisch?

Toine Heijmans schreef eens in een column in de Volkskrant dat hij het gezichtsvervuiling vindt, dat je van zover de hoogbouw van Almere kan zien. Het maakte het IJsselmeer gevoelsmatig kleiner volgens hem. Ik begrijp wel wat hij bedoelt natuurlijk, en ik ben het wel deels met hem eens, maar ik krijg juist een veel gróter gevoel van ruimte als ik vanuit Hoorn Almere kan zien liggen! Én Lelystad, én Marken, én Purmerend. Ik bedoel, Almere en Lelystad is een flink stuk rijden als je met de auto gaat. En ik kan ze gewoon zien liggen. Elke keer ben ik daar weer verrukt over.

Nooit denk ik aan niets

Ik heb mezelf een boek cadeau gedaan nadat ik vanmorgen de recensie ervan in de krant las: "Nooit denk ik aan niets" van Hans & Monique Hagen met illustraties van Charlotte Dermatons. In de recensie stond zo'n mooi stukje tekst over waarom kinderen en gedichten niet zomaar samen gaan:
Waar dat aan ligt? Het belangrijkste probleem is niet de ontoegankelijkheid van het gedicht, maar de geringe tijd die kinderen er mee doorbrengen. Een verhaal neemt je bij de hand; een gedicht is wispelturiger. Het verstopt zich en hoopt dat je gaat zoeken.

Prachtig gezegd! Een gedicht hoopt dat je gaat zoeken. Ik verlang er naar op zoek te gaan naar en te verdwalen in gedichten en tekeningen en dan pas na een heel lange tijd gevonden te worden...
 

 

een jurk in een opvallende kleur

Eerst al dat gele jurkje van Rachel, nu weer deze prachtige blauwe die ik in een Margriet tegenkwam...
Ik heb mijn missie voor de komende tijd ontdekt: op zoek naar een knielange jurk in een opvallende kleur. Dat blauw van deze stippenjurk vind ik wel héél erg mooi. 

Jaren terug maakte ik een collage met een "ode aan de jurk":

Het gedicht is van Jo Govaerts:

Waar ik naar verlang vandaag 

Waar ik naar verlang vandaag 

een frisse zomerjurk te dragen

met blote schouders, een uitgesneden

hals en rug en vooral goed

los om de heupen

Waarmee ik dan de tuin in loop

de zon schijnt warm, maar de wind

houdt het draaglijk en brengt

de jurk in beweging en dan

ben jij er natuurlijk ook die

de jurk al even mooi vindt en samen

trekken we hem uit en hangen hem

aan een tak

en liggen te kijken in het gras naar

zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar

verlang ik het meest naar vandaag.

Rorschach

Gister was ik met mijn lief in het Dolhuys in Haarlem, het 'museum van de geest'. En zoals alle vorige keren was het weer wonderlijk om daar rond te lopen.
Wat ik er zo leuk aan vind is dat het museum zo'n goeie balans heeft tussen een soort educatieve functie en kunst. Ze blinken uit in het gebruik van muurteksten en het gebruik van mooie details.

De eerste twee foto's hieronder maakte ik niet gister, maar al een tijd geleden. Het is het kleine wachtershuisje wat ze hadden omgetoverd tot wat mij een perfect leeskamertje leek. Met zo'n degelijke ouderwetse stoel, een kacheltje in je rug en een tafeltje voor je cappuccino.
Die zou ik dan bestellen in het museumcafé, want daar hebben ze echt goeie koffie. En de heerlijke wortel- en appeltaart. Je kunt ook naar het museumcafé gaan als je het museum niet bezoekt. Het ligt prachtig aan de singel en het park en de mooiste plekken in het café vind je in de serre. 

Het gedicht op het plafond en de muur in het wachthuisje is van Ingmar Heytze. Het heet 'Rorschach'. Dat is grappig, want in het museum kun je de Rorschach-test doen. Dat is een test die bijna 100 jaar geleden is ontwikkeld door de psycholoog Rorschach. De test is gebaseerd op de menselijke neiging interpretaties en gevoelens te projecteren op inktvlekken. Uit die interpretaties probeerde hij dan bepaalde diepe karaktertrekken en impulsen van de patiënt te begrijpen. 

Rorschach

Ik zwoer dat ik je niet zou schrijven. 

Toen ik aan een brief begon,

een zware, zwarte brief om 's nachts

te posten in een regenbui,

liep alles uit tot inktpatronen.

Lange zinnen dreven samen

tot een donkerblauwe brij.

Woorden vielen uit elkaar.

Letters gingen kopje-onder

en verdronken in de kantlijn.

Vlekken stolden tot jouw ogen.

Later kwam je mond omhoog 

uit het papier en zei: je moeite

is ontroerend, maar je doet

altijd zo moeilijk, kijk, 

de liefde is van brandhout

en een inktvlek is een inktvlek

en voorgoed voorbij.

Ja, je zou mij met een gerust hart een paar uur kunnen achterlaten in dat wachtershuisje met een van de bundels van Ingmar Heytze. En als je me dan weer op komt halen drinken we een samen een glas wijn in het museumcafé en  zal ik één van de gedichten uit mijn hoofd voor je declameren! Deal?