daily drawing diary # week 23

Hoe lang was dat geleden, dat ik iets als een pop maakte? Heul lang! Deze bestelde ik als zelfmaak-pakket bij Mikko-design. Met haar leuke shirt en rokje, haar tas vol spulletjes en haar fototoestel is ze helemaal klaar om op avontuur te gaan! Ik denk dat ik haar ook Mollie noem...

Mollie's midzomer-viering

klik op de afbeelding om de video te starten

Op 20 juni, de dag vóór de kortste nacht, was Mollie op het strand van Seatown, vlak bij Lyme Regis in Zuid-Engeland. Hier vierde ze alvast midzomer op haar eigen, door Henk en mij gebouwde, magische plek: Mollie's Stonehenge Paradise. Geen wonderbaarlijke zonsopkomst tussen de stenen, maar wel met de machtige golven van de zee op de achtergrond! 

Mollie in Parijs

Alpino op, fototoestel mee, tas met aantekenboekjes om haar schouders:
Mollie is klaar voor Parijs! 

Ah, oui, une crêpe avec confiture apricot! Bon appétit! 

Oeh la la! De kiosken in Parijs. En dan "Le Monde" kopen en net doen alsof je
zo'n Franse krant zonder probleem kunt lezen. Dóen alsof je een echte Francaise
bent; Mollie vindt het héérlijk om dat spel te spelen! 

Wéér een druk zebrapad! Man, man, Parijs is me daar een partij hectisch!
Maar Mollie laat zich niet van de wijs brengen. Een bos bloemen als 
schild en een knipoog voor de mensen die ze ontmoet om het ijs te
breken; laat Mollie maar schuiven!

(mijn vriendin Irma was jarig toen ik in Parijs was, ik stuurde haar gedurende
de dag meerdere fotootjes vanaf verschillende plekken in  Parijs met deze
bloemen-Mollie als verjaardags-post)

Deze plek stond zowiezo op het lijstje van Mollie: boekenwinkel Shakespeare & Co!
Ze was de hele dag zó druk dat het er pas 's avonds van kwam. Gelukkig is
Shakespeare elke avond open.
Ze liep met een big smile door de winkel, snoof de boekengeur op, liet haar vingers
over de ruggen van de boeken glijden, pakte er af en toe één uit om door
 te bladeren, wurmde zich door de kleine hoekjes en over de trappetjes van
deze bijzondere winkel. Haar hart smolt toen een jongen, gepassioneerd 
en vol vuur een songtekst van Leonard Cohen declameerde! 

En altijd weer een glimp van de Eiffeltoren tussen de huizen door! Tussen
de expositie van Martin Margiela in 'Palais Galliera' en een kijkje in
modern musuem 'Palais Tokyo' door, poseerde Mollie op dit
muurtje - inderdaad, mét de Eiffeltoren op de achtergrond! 

...en ook voor Irma poseerde ze weer even met haar
bos verjaardags-bloemen! 

Oh, oh, oh, de warenhuizen van Parijs! Ogen tekort! Mollie deed
een stunt door gewoon op de rand van het balkon van het trappenhuis
te poseren, omdat ze zo graag op de foto wilde met die
bijzondere roltrap op de achtergrond. Trés dangereux! 

Ook ontvluchtte Mollie even de grote stad. Met de metro naar Bois de Boulogne,
waar Louis Vuitton een heel nieuw centrum heeft. Een prachtig gebouw van Frank Gehry.
Maar het was er verlaten, gesloten, miezerig. Viel een beetje tegen. Dus húp, de
metro weer in, op naar Montmartre. Maar éérst nog even een fotootje 
bij het bijzondere gebouw! 

De miezerigheid minderde niet, gelukkig had Mollie een paraplu bij zich!
Ze vond de Sacre Coeur mooi, maar werd nog véél blijer van de
stoffenwinkels aan de voet van de heuvel. 

Aan alles komt een eind, ook aan Molie's reisje. Wachtend op de Thallys
speelde ze nog één keer Francaise-tje met haar 'Le Monde'!

daily-drawing-diary # week 9

Dat werkt dus niet, om pas een week later de week te tekenen. Het moment is dan voorbij. Dat leer ik dus weer al doende! 
Anyways: mooie dingen van deze week:
* de tentoonstelling Withoos meets Withhoos in het Westfries Museum in Hoorn! Aanrader!!
* de prachtige film Phantom Thread, met Daniel Day Lewis en Vicky Krieps in de hoofdrollen.
* Het fantastische concert van The Tallis Scholars in Muziekgebouw aan het IJ. Met als hoogtepunt het Miserere van Gregorio Allegri, waarbij een deel van het koor vanaf het balkon achter in de zaal zong. 

De filmpjes van Mollie op de schaats heb je waarschijnlijk al gezien...

Mollie-on-ice

Mollie is zó blij met dit winterweer! De emmer water achter mijn huis is bevroren en Mollie maakt er dankbaar gebruik van als haar privé-ijsbaantje! 

Overdag schaatst ze rustig in haar eentje op de muziek van Claude Debussy.
's Avonds komen vrienden langs, er wordt een Koek & Zopie-kraam opgezet en de muziek wordt aangepast. En Mollie? Die schaatst lekker verder. Volgens mij galmt ze lekker mee met André Hazes! 

Klik op de afbeelding om het filmpje te starten

Klik op de afbeelding om het filmpje te starten

Het was heel leuk om deze filmpjes te maken. Ik had eerst alleen het filmpje overdag gemaakt. Toen reageerde Frederique: Leuk! Vanavond met Koek & Zopie! Zo kwam ik op het idee om 's avonds nog een filmpje te maken mét Koek & Zopie er bij.
Je had ons moeten zien: ik zittende op de grond om te filmen, Henk daarboven om Mollie over het ijs te laten dansen, Eva er naast met de muziek en de 'volgspot' zodat Mollie in het licht zou schaatsen. Doordat het licht alleen van boven scheen, zag je Mollie bijna niet, ze moest echt bijgelicht worden. 

Hieronder nog wat foto's van het maak-proces:

art journal week 47

art journal week 46

Franse chansons

klik op de afbeelding voor de video

Het kwam eigenlijk door de film Moonrise Kingdom die ik vorig weekend bekeek. Wat is dat een heerlijke film! Met stip op nummer 1 in mijn favorieten-lijstje. Suzy heeft in de film haar eigen draagbare platenspeler en ze draait Franse muziek. Ineens verlangde ik zo naar al die luchtige Franse chansons. En met mij Mollie ook.
Dus kreeg ze haar eigen platenspelertje en een platenkoffer vol met Franse chansoniers als Michel Fugain, Julien Clerc & Gerard Lenorman.  

En de eerstvolgende keer dat Mollie naar een kringloopwinkel gaat, gaat ze natuurlijk op zoek naar de single Le Temps de l'amour van Francoise Hardy, het nummer waarop Suzy en Sam Shakusky in de film dansen aan het strand!! Die past er nog wel bij in haar platenkoffer.

zomaar een ideetje

Zomaar een ideetje. Tot ik bedacht dat ik Mollie mijn hoofdpersoon is, en zij dus de ik-figuur wordt. Maar het idee van tussen de regels door komen kruipen hou ik er in!

Een jurk waaruit het lichaam langzaam verdwijnt

De schrijver in mij las dit artikel in De Filmkrant. Ik vind de beeldtaal er in zo mooi. Maar ook het gegeven van de kleding als metafoor vind ik heel intrigerend. Het stuk is een inleiding naar de recensie van de film 'To my beloved'.

Een jurk waaruit het lichaam langzaam verdwijnt.
In 'To my beloved' spelen kleding en textiel een kleine rol in een groter verhaal over rouwverwerking en vooral over wraak.
Een man is geobsedeerd door het geheime leven van zijn overleden vrouw. Hij zoekt het terug in de plooien van haar jurken en de vouwen in het overhemd van haar minnaar.
Er is een geweldige anekdote van literatuurwetenschapper Peter Stallybrass die vertelt  hoe hij na de dood van een vriend, van diens vrouw zijn lievelingsjasje cadeau kreeg. En hoe hij zich op een dag, toen hij het jasje droeg, realiseerde dat kleding eigenlijk een vorm van herinnering is. Door het jasje te dragen, 'droeg' hij ook zijn vriend. Zijn nagedachtenis, maar ook zijn lichaam. De herinneringen die in lichaamsbewegingen zijn opgeslagen en aan het kledingstuk overgedragen.
Kledingstukken worden niet alleen door ons gedragen om ons te beschermen tegen kou, om ons mooi en feestelijk aan te kleden, of als statement, maar door de tijd heen worden zij ook 'dragers' van  de mensen die ze gedragen hebben. Ze nemen de vorm aan van hun eigenaars. De drager laat er een 'afdruk' in achter. Wie kent niet het beeld van een jas aan de kapstok waarvan het lijkt alsof de eigenaar 'er nog in zit'? De mouw heeft nog de vorm van een arm, de kraag staat nog omhoog om de afwezige nek te beschutten, de klep van de zak half open alsof een onzichtbare hand er de huissleutels nog uit wil halen. En niet alleen vorm nestelt zich in een kledingstuk. Een lichte zweetkring in de oksel van een jurk getuigt van de hele nacht dansen. Een vlaag parfum in een sjaal komt tot leven als je er aan ruikt.
Zo treffen we ook weduwnaar Fernando aan in de Braziliaanse film 'To my beloved' (Para minha amada morta). Hij ligt op bed tussen de jurken van zijn pas overleden vrouw, zo gedrapeerd alsof  haar lichaam er nog maar net uit is weggeglipt. Hij zoekt haar terug in de plooien. Samen met zijn zoontje zorgt hij voor haar kleding, ze strijken, hangen op, laten de stof nog eenmaal door hun handen gaan, om de al bijna vervlogen vorm van haar lichaam te voelen. Ze stellen haar schoenen op in slagorde: hooggehakte pumps waaruit haar voeten zijn weggelopen. Ze schuiven haar ringen om hun vingers. Ze zijn te groot of te klein, en ze maken het gemis van haar  handen voelbaar aan hun eigen handen. Ze willen iets aanraken wat er niet meer is, en al die kleding is niets meer dan een omhulsel, zoals ook haar lichaam een huls was voor haar leven.
....
Nu hij het naakte lichaam van zijn vrouw door de ogen van een andere man heeft gezien, houdt hij niet meer van haar jurken. Verweesd hangen ze in de regen. Slappe lappen. Al het leven is eruit geweken.
...
Als hij later in het verhaal het huis en het leven van zijn rivaal is binnengedrongen trekt hij op een nacht diens overhemd aan. Het is hem iets te groot, zoals ook het leven van deze Salvador, een viriele macho en een gewetenloze oplichter, voor hem te groot is. Het is eenzelfde soort gebaar als eerder in de film zijn ritueel met de jurken. Worden zijn armen gespierder door ze in de mouwen van een medeminnaar te steken? Vindt hij daarin de omhelzing van zijn vrouw terug? Kun je door iemands kleren aan te trekken zij rol overnemen? 

Door Dana Linssen - De Filmkrant december/januari 2017

Mollie Octavie Petterson dompelt zich onder in kunst - met video

- klik op de afbeelding om de video te starten -

Ik heb bladzijden aan het harmonica-boekje toegevoegd, zodat de afbeeldingen de hele pagina in beslag kunnen nemen. Op de achterkant zie je hoe Mollie geïnspireerd werd door de kunstwerken. Ze gebruikte ze in een kleed, in het dessin van haar bikini, als stof voor haar dekbed. Ze schilderde haar badkuip geel, versierde haar zonnehoed. En toen vond ze ook nog een oude deken op de rommelmarkt. Mazzelkont! 

Hieronder het boekje in foto's:

- cover -

-1-

-2-

-3-

-4-

-5-

-6-

-7-

-8-

- achterkant -