Daily drawing diary week 17 en 18

nog steeds zwemmen...

Met het weer van afgelopen dagen had ik zo gedacht dat ik vorige week mijn laatste zwemtochtje door de haven had gemaakt. Maar toen vanmorgen rond 09.30 uur de zon even doorbrak, greep ik mijn kans! Het water begint wel kouder te worden, maar echt nog niet té koud. Dus zwom ik mijn rondje. Dit keer extra bewust. Tijdens het zwemmen bedankte ik het water, de haven en de weinige bootjes die er nog lagen voor een fantastisch zwemseizoen. ... Dag Noh Noh, dag Weeremeer, dag Lucky F., dag Gerritje... Mocht vandaag de laatste keer zijn geweest, dan is het goed. Maar zeg nou zelf, hoe stoer zou t zijn om in november nog een keer te zwemmen! Ik sluit die Heintje Davids-optie zeker niet uit! 😉
Wat me vandaag met al die lege ligplaatsen opviel was dat er boven op alle meerpalen een knobbel zit waar omheen de scheepstouwen kunnen worden aangetrokken. Dat was me de hele zomer nog niet opgevallen!! .

Als een meermin in de wolken

klik op de afbeelding om de video te bekijken

Je kon het al zien in mijn journal-agenda-tekeningen: deze zomer zwom ik meer dan ooit. Echt DÉ ontdekking van deze zomer! Ontstaan vanuit een wens: me avontuurlijker, actiever, bewuster, vrijer te voelen.

Het antwoord lag letterlijk voor de deur; ik woon aan het water - als ik de straat oversteek en het dijkje over klim sta ik aan de rand van de jachthaven. Al 30 jaar, en nog nooit had ik de jachthaven als mijn 'zwembad' gebruikt. Tot nu.

Mijn zomerse zwemavontuur inspireerde me om "Als een meermin in de wolken" te maken. 

in de wolken!

Ik sliep altijd al onder de wolken, maar nu slaap ik ook in de wolken! 

(deze week in de aanbieding bij de Hema!)  

Dit is het wolkenplafond in mijn slaapkamer waar ik al jaren onder slaap.
Mét mijn meeuwen-mobiel en zo af en toe ook het gekrijs van echte meeuwen
in de haven voor mijn huis!

een jurk in een opvallende kleur

Eerst al dat gele jurkje van Rachel, nu weer deze prachtige blauwe die ik in een Margriet tegenkwam...
Ik heb mijn missie voor de komende tijd ontdekt: op zoek naar een knielange jurk in een opvallende kleur. Dat blauw van deze stippenjurk vind ik wel héél erg mooi. 

Jaren terug maakte ik een collage met een "ode aan de jurk":

Het gedicht is van Jo Govaerts:

Waar ik naar verlang vandaag 

Waar ik naar verlang vandaag 

een frisse zomerjurk te dragen

met blote schouders, een uitgesneden

hals en rug en vooral goed

los om de heupen

Waarmee ik dan de tuin in loop

de zon schijnt warm, maar de wind

houdt het draaglijk en brengt

de jurk in beweging en dan

ben jij er natuurlijk ook die

de jurk al even mooi vindt en samen

trekken we hem uit en hangen hem

aan een tak

en liggen te kijken in het gras naar

zo'n frisse zomerjurk in een boom, daar

verlang ik het meest naar vandaag.

Mark Rothko

Ik heb twee jaar lang uitgebreide cursussen kunstgeschiedenis gevolgd bij de Vrije Academie. En hoewel het absoluut een verrijking is om zoveel achtergronden te weten, is het tegelijk ook een belemmering. Er wordt zoveel gekletst, gepraat, geouwehoerd, gefilosofeerd, geanalyseerd en gegist over kunst. Over hoe de schilder het bedoeld zou hebben, wat hij gevoeld zou hebben. Ik krijg daar hoe langer hoe meer een aversie tegen. Terwijl ik tegelijkertijd vind dat het kunst ook begrijpelijker maakt en ik er daardoor meer van kan genieten. Het ligt nogal gevoelig, waar die scheidslijn ligt tussen meer willen weten en teveel weten.

Vorige maand ging ik naar de tentoonstelling van Mark Rothko in het Gemeentemuseum in Den Haag. Ik ging er met gemengde gevoelens naar toe. Rothko staat er bekend om dat 'mensen in huilen uitbarsten als ze voor zijn schilderijen staan'. En wat dan als ik daar sta en niet in huilen uitbarst? Ben ik dan een cultuurbarbaar, snap ik er dan niet genoeg van, ben ik dan niet kunstliefhebber genoeg? Zijn reputatie rent zo ver voor hem uit, dat ik bang was dat het alleen maar kon tegenvallen. 

Tegenvallen deed het zeker niet, hoewel ik niet in tranen ben uitgebarsten. Ik was echt onder de indruk van de tentoonstelling. Ik heb me verwonderd over de kleuren op het doek. Net als bij het blauwe schilderij van Yves Klein had ik soms het gevoel er in te verdrinken. Prachtige diepe betoverende kleuren. Ik heb met een glimlach naar alle wijze en waanzinnige commentaren geluisterd die bezoekers gaven terwijl ze bij de schilderijen stonden. 

En ik was verbaasd bij de associaties die af en toe naar boven kwamen. Geen  diep gevoelde emoties die Mark Rothko misschien gevoeld zou moeten hebben toen hij aan het schilderij werkte, maar nogal kinderlijke associaties. Bij het schilderij boven aan dit blog bijvoorbeeld.  De horizontale strepen deden me denken aan op elkaar gestapelde matrassen. In het witte vlak met de roze kern zag ik een hoofdkussen. Het pastelkleurige roze en blauw herinnerden me aan wollen dekens zoals je die vroeger had. Dat alles bij elkaar moest ik denken aan het sprookje van De prinses op de erwt. Tamelijk banaal misschien? Nou ja, zo had ik er nog wel meer. 

Ondanks dat (of misschien wel dankzij dat) genoot ik ontzettend van de tentoonstelling. Als je wilt gaan kijken, wat ik je absoluut aanraad: de expositie is nog te zien tot 1 maart 2015. Kijk nog even naar deze korte trailer over de tentoonstelling door op de afbeelding hieronder te klikken. Ik denk dat Wim Pijbes het voor mij het best uitdrukt: "het vibreert, je wilt het begrijpen en dat lukt maar niet, dus je blijft kijken". 

Verdrinken in blauw

Mooie eerste alinea uit het debuut van Solomonica de Winter dat deze week verscheen.

Blauw is ook mijn lievelingskleur. Álle blauw. Maar de meest betoverende blauw vind ik nog altijd die van Yves Klein. Hieronder een foto van een werk van Klein dat in het Stedelijk Museum in Amsterdam hangt: L'accord blue. Die foto zegt weinig, je moet echt vóór het schilderij in het museum staan. Ik heb altijd weer het gevoel dat ik helemaal opgeslorpt wordt door zijn blauw.