maandag 20 februari 2017

art journal week 7


Sinds een paar jaar is het vaste prik: eens in de 2 à 3 maanden knip ik mijn vaders haar. Hij wordt binnenkort 75 maar heeft nog flink wat haar op z'n bol. Alleen bovenop wordt het wat dunner. Ik heb er wel zo leuk een schaar bijgetekend, maar ik doe het op een makkelijkere manier: met de tondeuse. de schaar en de kam komen alleen in actie tijdens het fatsoeneren van zijn borstelige wenkbrauwen! 

Weer een prachtige film gezien, Paterson, van regisseur Jim Jarmusch. Als presentje voor de kijkers heeft de productiemaatschappij klein luciferdoosjes Ohio Bluetip Matches gemaakt. In het begin van de film zijn die lucifers inspiratie voor een gedicht dat Paterson schrijft. Ik hou ontzettend van dit soort films met een 'klein' alledaags verhaal!  

In de tekening van vorige week ben  je de woorden "Mollie's Magazine" al tegen gekomen. Mijn boek over Mollie wordt een serie Magazine's over haar. Daarvoor tekende/aquarel-de/knipte en plakte ik haar kledingkast. Ja, Mollie is gek op jurkjes. 

En dan de lente! Woensdag zaten de terrassen die in de zon lagen vol lente-liefhebbers. Waaronder Judith & ik. Vrijdag in het park zag ik in het water futen en meerkoeten met nestmateriaal zwemmen. De reigers zaten al op hun nesten. Daar verwonder ik me nog steeds over, dat die grote vogels op hun wiebelige lange poten helemaal boven in de bomen nesten bouwen. Met een flinke wind zwiept het heen en weer, en dan mét die lange poten tóch evenwicht houden! Knap hoor. 

Zondag hadden we de tweede bijeenkomst van de "Exceptional Average Writers Society". We schreven over onze innerlijke saboteurs. Die heb ik in het proces tot nu toe al heel wat keren ontmoet! Ik begin ze steeds beter te kennen, wat erg nuttig is trouwens. Pas als je ze kent, kun je met ze samenwerken!Ik schreef er dit rondeel over:

Ik ben toch zo ook goed genoeg? 
Ik hoeft mezelf toch niet persé te bewijzen?
Bovendien heb ik het druk genoeg met al m'n gedoetjes
Ik ben toch zo ook goed genoeg?
Zo sus ik mijn onrust, saboteer ik mezelf
Bagatelliseer ik wat er diep van binnen borrelt
Ik hoef mezelf toch niet persé te bewijzen?
Ik ben toch zo ook goed genoeg?

dinsdag 14 februari 2017

art journal week 6


Zo voelt het in het begin van de week of de lente onderweg is, met gekwetter van vogeltjes vóór de wekker gaat, zo loop je aan het eind van de week in een pak sneeuw in een ijzige oosten-wind. Lang leve het weer in Nederland. Nee, dat bedoel ik niet cynisch, dat meen ik. Je zult in een klimaat leven waar het het hele jaar min of meer hetzelfde is. Ik zou de verwondering van alle seizoenen echt heel erg missen. Het grote verschil tussen juni en januari, en alles wat daar tussen ligt. Ik vind het heerlijk. Elk jaar weer de oprechte verwondering van die 'circle of life'. 

Heel blij met onze nieuwe stoel! 

En die prachtige voorstelling van Diederik van Vleuten. Zij derde, na 'Daar werd wat groots verricht' en 'Buiten Schot'. Wat een verhalenverteller! 

Zondag Irma bewonderd in de moeilijke 'petite messe solonelle'. 



woensdag 8 februari 2017

There's a journey I must go on, and no more delay...

"Zo wil ik worden. Zo ga ik het spelen. Met plezier. En met obstakels onderweg ook. En met vluchtgedrag. En met weer terugkomen tot de kern. Want dat hoort er allemaal bij al schrijver. Denk ik...."

Bovenstaande schreef ik vorige maand. Niet wetende dat dat vluchtgedrag zo'n grote rol zou spelen. Maar ik ben weer terug aan het komen naar de kern!

To blog or not to blog, daar vluchtte ik in. Ik was mezelf helemaal aan het verliezen in het idee van bloggen. Ik zette een heel NIEUW blog in de steigers, niet deze, maar eentje met de naam Mollie Octavie Petterson. In Wordpress. Spiksplinter.
Ik was alleen nog maar bezig het blog in de steígers te zetten en merkte dat het me leeg trok. Ik kreeg er geen energie van, sterker nog, het bezorgde me alleen maar stress. Bovendien leidde het me af van mijn doel: het maken van mijn boek! Dat ik me toch weer zo overtuigd heb laten afleiden, ik sta er zelf van te kijken. Ik dacht echt dat ik pas kon beginnen aan mijn boek als dat nieuwe blog er zou zijn! Ik geloofde dat echt. Over vluchtgedrag gesproken...


Nu ik officieel begonnen ben/probeer te beginnen aan mijn boek, lijkt het wel alsof ik Mollie opnieuw wil/moet uitvinden. Alsof ik van nul af aan moet beginnen. Het maakt me onrustig en onzeker. Terwijl ik haar helemaal niet op nieuw hoéft uit te vinden. Ze is er al, al bijna een jaar, ze zit ín mij en het enige dat ze wil is er uit!
Ik vind het lastig om te schetsen, te proberen, kladjes te maken. Dat proces speelt zich voor het grootste deel in mij hoofd af. En toch heb ik het idee dat ik het pas goed doe als ik eerst schets, probeer, experimenteer. Dat het op die manier móet, dat schrijvers dat zo doen. Maar als ik begin, wil ik meteen 'voor het echie'. Niet te veel schaven aan hoe het er uit komt. Dat deed ik al, waarom heb ik dan nu het idee dat het niet goed genoeg is, dat het anders moet? Zouden andere schrijvers dat ook hebben? Het valt niet mee om 'schrijver te spelen' zo...

zondag 5 februari 2017

art journal week 5


Drie mooie films gezien deze week. Demain tout commence met Omar Sy in de hoofdrol. Het dramatische verhaal van Manchester by the Sea. En de film Jackie. Als je de poster van Jackie ziet, verwacht je een glamorous succesfilm over haar leven. Niets is minder waar. Deze film van de Chileense regisseur Pablo Larrain vertelt het verhaal van de dagen tussen de moord en de begrafenis van haar man John F. Kennedy. Ik kwam zwaar onder de indruk de zaal uit! De film is vanaf 16 februari in NL te zien.

Zwolle is leuk als altijd. Gezellige stad, een van de mooiste boekwinkels van het land én Museum De Fundatie. We gingen niet speciaal voor één van de kunstenaars naar Zwolle, de Fundatie is altijd een mooie plek om een tijdje rond te lopen.  
Werner Tübke

Joseph Klibansky