zondag 29 januari 2017

art journal week 4


Twee prachtige films gezien deze week: het veel besproken Moonlight. Eerder al geëerd met de Golden Globe voor beste drama, en deze week genomineerd voor 8 Oscars. En terecht, wat een indrukwekkende, mooie, lieve, verwarrende, prachtige film!! Mis 'm niet!  En ik zag Lion, genomineerd voor 6 Oscars. Een ongelooflijk, fascinerend waargebeurd verhaal met Dev Patel in de hoofdrol.
Koud ook nog steeds. Op een wandeling door het park vond ik dit dode, stijfbevroren molletje. Ik heb 'm onder een bladeren-dekentje bij een taxusstruik gelegd.


En dit: 

...en toen begon het te dooien:
https://vimeo.com/201551950
klik op de afbeelding voor de video
  

donderdag 26 januari 2017

zomaar een ideetje


Zomaar een ideetje. Tot ik bedacht dat ik Mollie mijn hoofdpersoon is, en zij dus de ik-figuur wordt. Maar het idee van tussen de regels door komen kruipen hou ik er in!

maandag 23 januari 2017

art journal week 3


Een winterse week, dat was het. Met prachtige winter-wandelingen. Of wanderingen moet ik het nu misschien noemen. Maandag kocht ik het boekje van Keri Smith 'The wander society'. En ik merk dat ik een andere mindset heb tijdens mijn wandelingen sinds ik er in ben begonnen.
Woensdag tijdens het wandelen werd ik verrast door een ijsvogel. Niet ergens op een stil smal paadje in het park (waarvan ik weet dat er wel vaker ijsvogels gespot worden), maar gewoon in de drukte tussen de boten. Ik kon 'm een heel tijdje volgen toen ie wegvloog, met z'n felblauwe kleur tussen de grijs/witte bomen.

Donderdag met m'n lief naar Kranenburgh geweest. We reden door een winterwonderland naar Bergen toe, en het museum was als altijd prachtig.
 
 
 
 

Over het krakende ijs op vrijdag schreef ik eerder al hier

Een jurk waaruit het lichaam langzaam verdwijnt


De schrijver in mij las dit artikel in De Filmkrant. Ik vind de beeldtaal er in zo mooi, zo zou ik zelf willen schrijven. Maar ook het gegeven van de kleding als metafoor vind ik heel intrigerend. Het stuk is een inleiding naar de recensie van de film 'To my beloved'.

Een jurk waaruit het lichaam langzaam verdwijnt.

In 'To my beloved' spelen kleding en textiel een kleine rol in een groter verhaal over rouwverwerking en vooral over wraak.
Een man is geobsedeerd door het geheime leven van zijn overleden vrouw. Hij zoekt het terug in de plooien van haar jurken en de vouwen in het overhemd van haar minnaar.

Er is een geweldige anekdote van literatuurwetenschapper Peter Stallybrass die vertelt  hoe hij na de dood van een vriend, van diens vrouw zijn lievelingsjasje cadeau kreeg. En hoe hij zich op een dag, toen hij het jasje droeg, realiseerde dat kleding eigenlijk een vorm van herinnering is. Door het jasje te dragen, 'droeg' hij ook zijn vriend. Zijn nagedachtenis, maar ook zijn lichaam. De herinneringen die in lichaamsbewegingen zijn opgeslagen en aan het kledingstuk overgedragen.
Kledingstukken worden niet alleen door ons gedragen om ons te beschermen tegen kou, om ons mooi en feestelijk aan te kleden, of als statement, maar door de tijd heen worden zij ook 'dragers' van  de mensen die ze gedragen hebben. Ze nemen de vorm aan van hun eigenaars. De drager laat er een 'afdruk' in achter. Wie kent niet het beeld van een jas aan de kapstok waarvan het lijkt alsof de eigenaar 'er nog in zit'? De mouw heeft nog de vorm van een arm, de kraag staat nog omhoog om de afwezige nek te beschutten, de klep van de zak half open alsof een onzichtbare hand er de huissleutels nog uit wil halen. En niet alleen vorm nestelt zich in een kledingstuk. Een lichte zweetkring in de oksel van een jurk getuigt van de hele nacht dansen. Een vlaag parfum in een sjaal komt tot leven als je er aan ruikt.

Zo treffen we ook weduwnaar Fernando aan in de Braziliaanse film 'To my beloved' (Para minha amada morta). Hij ligt op bed tussen de jurken van zijn pas overleden vrouw, zo gedrapeerd alsof  haar lichaam er nog maar net uit is weggeglipt. Hij zoekt haar terug in de plooien. Samen met zijn zoontje zorgt hij voor haar kleding, ze strijken, hangen op, laten de stof nog eenmaal door hun handen gaan, om de al bijna vervlogen vorm van haar lichaam te voelen. Ze stellen haar schoenen op in slagorde: hooggehakte pumps waaruit haar voeten zijn weggelopen. Ze schuiven haar ringen om hun vingers. Ze zijn te groot of te klein, en ze maken het gemis van haar  handen voelbaar aan hun eigen handen. Ze willen iets aanraken wat er niet meer is, en al die kleding is niets meer dan een omhulsel, zoals ook haar lichaam een huls was voor haar leven.
....
Nu hij het naakte lichaam van zijn vrouw door de ogen van een andere man heeft gezien, houdt hij niet meer van haar jurken. Verweesd hangen ze in de regen. Slappe lappen. Al het leven is eruit geweken.
...
Als hij later in het verhaal het huis en het leven van zijn rivaal is binnengedrongen trekt hij op een nacht diens overhemd aan. Het is hem iets te groot, zoals ook het leven van deze Salvador, een viriele macho en een gewetenloze oplichter, voor hem te groot is. Het is eenzelfde soort gebaar als eerder in de film zijn ritueel met de jurken. Worden zijn armen gespierder door ze in de mouwen van een medeminnaar te steken? Vindt hij daarin de omhelzing van zijn vrouw terug? Kun je door iemands kleren aan te trekken zij rol overnemen? 

Door Dana Linssen - De Filmkrant december/januari 2017

Ik weet nog niet hoe en wat, maar met dit gegeven wil ik iets doen in mijn verhaal over Mollie Octavie Petterson. Het idee staat genoteerd in mijn inspiratie-schrijfboekje. En zo gaan we verder op ontdekkingsreis! 

 

vrijdag 20 januari 2017

Krakend ijs

Deze winterse dagen brengen bijzondere geluiden met zich mee. Vannacht in bed hoorde ik steeds ganzen. Nou gebeurt het vaak dat er groepen ganzen overvliegen, maar deze ganzen leken niet óver te vliegen. Ze leken ergens te zitten. De wind was oost, dus het kan zijn dat ze op het buitendijkse land bij Schellinkhout zaten. Maar dan nog, waarom maakten ze zoveel geluid? Ik had het nog nooit eerder gehoord. In mijn dromerige toestand waren ze druk in gesprek: "Zullen we al vertrekken of niet, ik heb het hartstikke koud, ik wil naar het zuiden! Ja maar het is nu veel te donker om te vertrekken. Maar we vertrekken toch wel vaker in het donker? Hou nou maar je mond, we vertrekken pas morgenochtend als het licht wordt. Ik vind het hier voor vannacht nog prima in het weiland."

Pas vanmorgen snapte ik waarom ze nog niet vertrokken waren: ze wilden de spectaculaire zonsopkomst van deze ochtend nog mee maken. Toen ik rond een uur of 8 op het Oostereiland liep maakte ik deze prachtige foto's. Vuurwerk boven een bevroren haven.



Een paar uur daarvoor was ik wakker geworden van het geluid van de vissersboot van de buurjongens die vertrok. Meestal slaap ik daarna direct weer in. Maar vanmorgen klonk het geluid anders. De HN 20 was vanmorgen niet alleen een vissersboot, maar ook een ijsbreker. Onder luid gekraak vaarde de boot de haven uit. Kijk, op onderstaande foto zie je het spoor dat de boot achterliet in het open water verdwijnen bij de vuurtoren. Het enige wat ik nu nog hoorde, was het zachte getinkel van losse ijsstukjes op het deinende water. En natuurlijk de ganzen, die uiteindelijk toch besloten te vertrekken.



En hoewel het maar licht vroor vandaag, was het spoor dat de boot in de binnenhaven bij mij voor het huis achter had gelaten, halverwege de dag toch weer met een heel vliesje ijs bedekt! 


Op dit soort dagen kan je foto's blíjven maken. Toen Henk om 5 uur van zijn werk kwam, fietste hij nog even naar het andere eind van de straat. Daar ging boven het Hoornse Hop de zon met evenveel spektakel onder, als hij negen uur eerder in het oosten was opgekomen....



woensdag 18 januari 2017

the exceptional average writers society


Daar zit ik dan. De schrijver/boekenmaker in spé. Hinke zei net: 'ik wil ook een bril, dat past bij het schrijver zijn'. Alsof het een spel is. En zo wil ik het ook zien, als een spel. Dit jaar speel ik dat ik schrijver ben.
Daarmee speel ik het niet alleen, daarmee wórd ik het ook. Daarmee geef ik mezelf toestemming om tijd vrij te maken voor de schrijver in mij. Toestemming om de schrijver in mij serieus te nemen. Ook al speel ik het, het is in die zin wel een serieus spel.
Nu kan ik in het openbaar schrijver gaan spelen. Als mensen dan vragen wat voor werk ik doe, zeg ik: 'ik ben schrijver'. Daar zie ik naar uit en tegelijk zie ik er ook een beetje tegenop. Durf ik mezelf als schrijver te zien, me als schrijver te manifesteren?
Om met die angst om te gaan hou ik mezelf vooralsnog voor dat ik de schrijver spéél. Dat houdt het luchtig en licht en open. Dat zorgt ervoor dat ik om mezelf kan lachen als ik het spel even niet zo goed speel. Als ik niet precies weet hoe het spel verder gaat. Dan geeft het niet zo, want het is maar een spel.

Maar ondertussen! Ondertussen voel ik me steeds meer een schrijver. En weet ik wat ik moet doen en hoe het spel verder gaat.
Dat idee van een spel heb ik, met mijn serieuze en ernstige aard, nodig. Als een Pippi die zegt 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan'.
Ik ga in het leescafé van de bibliotheek zitten schrijven en glimlach ik om het beeld dat ik in vogelvlucht van mezelf zie. 'Kijk, daar zit ze, Karin de schrijfster. Wat ziet ze er uit als een echt schrijver. Ze kan dat gewoon. En ze heeft er zoveel plezier in'. 

Zo wil ik worden. Zo ga ik het spelen. Met plezier. En met obstakels onderweg ook. En met vluchtgedrag. En met weer terugkomen tot de kern. Want dat hoort er allemaal bij al schrijver. Denk ik....

Bovenstaande schreef ik afgelopen zondag tijdens de eerste bijeenkomst van de schrijversgroep. In eerste instantie was ik een klein beetje teleurgesteld omdat we het in deze bijeenkomst nog helemaal niet over het boek dat we willen maken hebben gehad. Maar deze week ben ik tekens op mijn pad tegengekomen die er op wijzen dat het avontuur echt begonnen is. Ik las een paar dingen die me bijna deden trillen van opwinding en enthousiasme. Die ik bijna van de daken zou willen schreeuwen. 'Moet je dit horen'! Dat zijn de tekens die ik wil volgen. Die ik moet volgen. Het kan niet anders. 
Dus ja! Ik ben onderweg.

woensdag 11 januari 2017

Nieuw jaar, nieuw project

Mijn journal-agenda'tje. Elke dag een miniatuur-tekening. Krabbelen op de vierkante centimeter. Een dag is ongeveer 3 bij 7 centimeter. Het weekend komt er wel een beetje bekaaid af met maar 1,5 bij 7.

dinsdag 3 januari 2017

Goeie wensen voor het nieuwe jaar!

 
Man, man, dat is een tijd geleden! Maar hier ben ik weer. Met goeie wensen voor het nieuwe jaar.

Vorige maand kwamen mijn vriendinnen Saskia, Irma, Fatima, Lia, Sabine en Manja en ik samen in de bibliotheek in Amsterdam. Om het Muizenhuis van Karina Schaapman te bewonderen, om koffie te drinken en bij te kletsen én om onze plannetjes voor 2017 te delen. Dat deden we aan de hand van een schatkaart voor het nieuwe jaar. Een idee dat Irma en ik in de auto hadden bedacht.
Het was zo leuk om die schatkaart te maken! En omdat ik gek ben op een boekjes-vorm maakte ik er een harmonica-boekje van. Dit is 'm geworden: 



aan de ene kant een routekaart ...
... aan de andere kant een schatkaart

M'n schat kaart heeft een paar eilanden. Het eerste eilandje gaat over schrijven, het tweede over illustreren en de derde is een nog geheel on-ontdekt eiland.

Wat ik hoop te ontdekken op dat derde eiland:
Ik ga half januari mee op een cursus-avontuur bij Saskia in de cursus 'er zit een boek in jou verborgen'.  Er zit namelijk een boek in mij verborgen. Ik weet nog niet precies hoe en wat, maar wél dat het boek zal gaan over Mollie Octavie Petterson en het Ministerie van Onbezonnen Plan. Ik heb al eerder het een en ander over haar verteld en laten zien hier.
Nou zit ik vol met zoveel ideeën, dat ik eigenlijk een beetje overweldigd ben, dat ik door de bomen het bos niet helemaal zie, dat ik niet weet waar ik zal beginnen. Bovendien laat ik me snel afleiden door allerhande andere zaken en vind ik het lastig om door te zetten als ik niet echt een duidelijk plan heb. En ik ben kampioen in uitstelgedrag.
Dus dat boek dat in mij zit komt er maar niet uit. En dáár gaat in het nieuwe jaar dus iets aan veranderen. Dat is niet alleen een goed voornemen, maar ook een avontuur waar ik echt veel zin heb om aan te beginnen. 


Ik hou je hier een beetje op de hoogte van mijn ontdekkingsreis. En nu: on the road again. Into the wild woods. Ik wens jullie (en mezelf) een prachtig en licht jaar, vol nieuwe avonturen en met veel onbekende wegen om te ontdekken.


Oh, nu ik dat opschrijf (over dat 'lichte' jaar) bedenk ik ineens wat ik ook nog zo graag wilde laten zien. Ik kreeg eind december zomaar een theater-kado in de schoot geworpen. Lieve vrienden van ons hadden kaartjes gewonnen voor de voorstelling Whatever happened to Christmas met Leo Blokhuis en Ricky Koole. En wij mochten met ze mee! Het meest indrukwekkend vond ik de woorden die Ricky Koole aan het eind van de show vertelde. Ze had een gedicht en een intentie voor het nieuwe jaar gemaakt. Ik vroeg haar of ik haar tekst mocht gebruiken om aan anderen door te geven. Dit is haar gedicht:
 
Winter wonderland – Ricky Koole
Als de winter koud is
en eindeloos wit
Dat lucht overgaat in land
en alles, het gras langs de kant
het water, de weg,
alles…
Dat je er stil van wordt
eindelijk
eindeloos stil
Dat je niks meer toe kan voegen
Dat dat ook niet hoeft
van niemand, van niets, niks meer hoeft, want
de kou maakt alles zacht, dempt de kleuren, de geluiden.
Onherkenbaar loopt de weg over de brug naar huis
Net als ik, met stille stappen
Kleine putjes op het pad
Alleen een vogel ging me voor
Dit is te mooi om waar te zijn
Niemand schreeuwt. Niemand heeft een mening.
Niemand heeft gelijk.
Ik hou mijn adem in
Tegen de bleke lucht witte rook uit een schoorsteen.
Vrede? Zomaar?
Zo is het gegaan
De sneeuw heeft niet nagedacht en is gewoon gaan liggen
Op alles

En dit haar intentie voor het nieuwe jaar: 

Ik wil lichtheid. Ik wil niet de somberte in.
Ik wil vertrouwen hebben in goede bedoelingen, in mijn buren, in de mensen om me heen. Ik verlang naar zachtheid, mildheid, verbondenheid. Het lichte leven. I’m dreaming of a light christmas

Natuurlijk zijn we alweer verkeerd van start gegaan met een man die met een vrachtwagen een kerstmarkt op rijdt. Dat is vreselijk. En bedreigend.
Maar het nieuws, alles wat op het journaal komt, of alles waar onze twitter-tijdlijn mee vol staat, is niet de enige waarheid.
Dit is ook de waarheid, wij hier, die samen zingen.
Dat is een even grote waarheid.
Zo zijn er deze weken veel plekken waar samen wordt gezongen.
Over de hele wereld. Dat is een mooi idee toch?
Het is geen nieuws maar wel de waarheid.
Veel mensen die samen eten met geliefden, vrienden of familie. Veel kerstmarkten waar Glühwein gedronken wordt, of geschaatst.
Geen nieuws maar wel de waarheid.

Ik neem me voor me meer te focussen op de waarheden die
niet persé nieuws zijn.
Ik heb me voorgenomen niemand bij voorbaat te wantrouwen.
Zelfs niet als ie achterlijke dingen op twitter zegt. Okee, dat wordt wel lastig.
Noem mij naïef.
Ik neem mij voor de mooie dingen te benoemen. De lichte dingen.
Te glimlachen naar onbekenden. Risico’s te nemen.
Ik wil de zon zien opgaan,
ik wil luisteren en niet roepen.
Ik wil zingen met zoveel mogelijk mensen.
Ik wil laten zien dat wantrouwen weinig brengt.
Laten we koesteren wat we hebben, onze vrienden, onze vrijheid.
Laten we onze ogen openhouden voor onbekenden, vreemdelingen.
En laten we proberen tevreden te zijn.