dinsdag 3 januari 2017

Goeie wensen voor het nieuwe jaar!

 
Man, man, dat is een tijd geleden! Maar hier ben ik weer. Met goeie wensen voor het nieuwe jaar.

Vorige maand kwamen mijn vriendinnen Saskia, Irma, Fatima, Lia, Sabine en Manja en ik samen in de bibliotheek in Amsterdam. Om het Muizenhuis van Karina Schaapman te bewonderen, om koffie te drinken en bij te kletsen én om onze plannetjes voor 2017 te delen. Dat deden we aan de hand van een schatkaart voor het nieuwe jaar. Een idee dat Irma en ik in de auto hadden bedacht.
Het was zo leuk om die schatkaart te maken! En omdat ik gek ben op een boekjes-vorm maakte ik er een harmonica-boekje van. Dit is 'm geworden: 



aan de ene kant een routekaart ...
... aan de andere kant een schatkaart

M'n schat kaart heeft een paar eilanden. Het eerste eilandje gaat over schrijven, het tweede over illustreren en de derde is een nog geheel on-ontdekt eiland.

Wat ik hoop te ontdekken op dat derde eiland:
Ik ga half januari mee op een cursus-avontuur bij Saskia in de cursus 'er zit een boek in jou verborgen'.  Er zit namelijk een boek in mij verborgen. Ik weet nog niet precies hoe en wat, maar wél dat het boek zal gaan over Mollie Octavie Petterson en het Ministerie van Onbezonnen Plan. Ik heb al eerder het een en ander over haar verteld en laten zien hier.
Nou zit ik vol met zoveel ideeën, dat ik eigenlijk een beetje overweldigd ben, dat ik door de bomen het bos niet helemaal zie, dat ik niet weet waar ik zal beginnen. Bovendien laat ik me snel afleiden door allerhande andere zaken en vind ik het lastig om door te zetten als ik niet echt een duidelijk plan heb. En ik ben kampioen in uitstelgedrag.
Dus dat boek dat in mij zit komt er maar niet uit. En dáár gaat in het nieuwe jaar dus iets aan veranderen. Dat is niet alleen een goed voornemen, maar ook een avontuur waar ik echt veel zin heb om aan te beginnen. 


Ik hou je hier een beetje op de hoogte van mijn ontdekkingsreis. En nu: on the road again. Into the wild woods. Ik wens jullie (en mezelf) een prachtig en licht jaar, vol nieuwe avonturen en met veel onbekende wegen om te ontdekken.


Oh, nu ik dat opschrijf (over dat 'lichte' jaar) bedenk ik ineens wat ik ook nog zo graag wilde laten zien. Ik kreeg eind december zomaar een theater-kado in de schoot geworpen. Lieve vrienden van ons hadden kaartjes gewonnen voor de voorstelling Whatever happened to Christmas met Leo Blokhuis en Ricky Koole. En wij mochten met ze mee! Het meest indrukwekkend vond ik de woorden die Ricky Koole aan het eind van de show vertelde. Ze had een gedicht en een intentie voor het nieuwe jaar gemaakt. Ik vroeg haar of ik haar tekst mocht gebruiken om aan anderen door te geven. Dit is haar gedicht:
 
Winter wonderland – Ricky Koole
Als de winter koud is
en eindeloos wit
Dat lucht overgaat in land
en alles, het gras langs de kant
het water, de weg,
alles…
Dat je er stil van wordt
eindelijk
eindeloos stil
Dat je niks meer toe kan voegen
Dat dat ook niet hoeft
van niemand, van niets, niks meer hoeft, want
de kou maakt alles zacht, dempt de kleuren, de geluiden.
Onherkenbaar loopt de weg over de brug naar huis
Net als ik, met stille stappen
Kleine putjes op het pad
Alleen een vogel ging me voor
Dit is te mooi om waar te zijn
Niemand schreeuwt. Niemand heeft een mening.
Niemand heeft gelijk.
Ik hou mijn adem in
Tegen de bleke lucht witte rook uit een schoorsteen.
Vrede? Zomaar?
Zo is het gegaan
De sneeuw heeft niet nagedacht en is gewoon gaan liggen
Op alles

En dit haar intentie voor het nieuwe jaar: 

Ik wil lichtheid. Ik wil niet de somberte in.
Ik wil vertrouwen hebben in goede bedoelingen, in mijn buren, in de mensen om me heen. Ik verlang naar zachtheid, mildheid, verbondenheid. Het lichte leven. I’m dreaming of a light christmas

Natuurlijk zijn we alweer verkeerd van start gegaan met een man die met een vrachtwagen een kerstmarkt op rijdt. Dat is vreselijk. En bedreigend.
Maar het nieuws, alles wat op het journaal komt, of alles waar onze twitter-tijdlijn mee vol staat, is niet de enige waarheid.
Dit is ook de waarheid, wij hier, die samen zingen.
Dat is een even grote waarheid.
Zo zijn er deze weken veel plekken waar samen wordt gezongen.
Over de hele wereld. Dat is een mooi idee toch?
Het is geen nieuws maar wel de waarheid.
Veel mensen die samen eten met geliefden, vrienden of familie. Veel kerstmarkten waar Glühwein gedronken wordt, of geschaatst.
Geen nieuws maar wel de waarheid.

Ik neem me voor me meer te focussen op de waarheden die
niet persé nieuws zijn.
Ik heb me voorgenomen niemand bij voorbaat te wantrouwen.
Zelfs niet als ie achterlijke dingen op twitter zegt. Okee, dat wordt wel lastig.
Noem mij naïef.
Ik neem mij voor de mooie dingen te benoemen. De lichte dingen.
Te glimlachen naar onbekenden. Risico’s te nemen.
Ik wil de zon zien opgaan,
ik wil luisteren en niet roepen.
Ik wil zingen met zoveel mogelijk mensen.
Ik wil laten zien dat wantrouwen weinig brengt.
Laten we koesteren wat we hebben, onze vrienden, onze vrijheid.
Laten we onze ogen openhouden voor onbekenden, vreemdelingen.
En laten we proberen tevreden te zijn.

2 opmerkingen:

  1. Ja ik zag die tekst al op je FB. Erg mooi. Ik snap dat je onder de indruk was.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat fijn Karin dat er zoveel creatiefs gaande is bij jou! Dat zijn mooie stappen in de richting van een boek. Heel veel succes verder. Ben benieuwd!

    BeantwoordenVerwijderen