woensdag 18 januari 2017

the exceptional average writers society


Daar zit ik dan. De schrijver/boekenmaker in spé. Hinke zei net: 'ik wil ook een bril, dat past bij het schrijver zijn'. Alsof het een spel is. En zo wil ik het ook zien, als een spel. Dit jaar speel ik dat ik schrijver ben.
Daarmee speel ik het niet alleen, daarmee wórd ik het ook. Daarmee geef ik mezelf toestemming om tijd vrij te maken voor de schrijver in mij. Toestemming om de schrijver in mij serieus te nemen. Ook al speel ik het, het is in die zin wel een serieus spel.
Nu kan ik in het openbaar schrijver gaan spelen. Als mensen dan vragen wat voor werk ik doe, zeg ik: 'ik ben schrijver'. Daar zie ik naar uit en tegelijk zie ik er ook een beetje tegenop. Durf ik mezelf als schrijver te zien, me als schrijver te manifesteren?
Om met die angst om te gaan hou ik mezelf vooralsnog voor dat ik de schrijver spéél. Dat houdt het luchtig en licht en open. Dat zorgt ervoor dat ik om mezelf kan lachen als ik het spel even niet zo goed speel. Als ik niet precies weet hoe het spel verder gaat. Dan geeft het niet zo, want het is maar een spel.

Maar ondertussen! Ondertussen voel ik me steeds meer een schrijver. En weet ik wat ik moet doen en hoe het spel verder gaat.
Dat idee van een spel heb ik, met mijn serieuze en ernstige aard, nodig. Als een Pippi die zegt 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan'.
Ik ga in het leescafé van de bibliotheek zitten schrijven en glimlach ik om het beeld dat ik in vogelvlucht van mezelf zie. 'Kijk, daar zit ze, Karin de schrijfster. Wat ziet ze er uit als een echt schrijver. Ze kan dat gewoon. En ze heeft er zoveel plezier in'. 

Zo wil ik worden. Zo ga ik het spelen. Met plezier. En met obstakels onderweg ook. En met vluchtgedrag. En met weer terugkomen tot de kern. Want dat hoort er allemaal bij al schrijver. Denk ik....

Bovenstaande schreef ik afgelopen zondag tijdens de eerste bijeenkomst van de schrijversgroep. In eerste instantie was ik een klein beetje teleurgesteld omdat we het in deze bijeenkomst nog helemaal niet over het boek dat we willen maken hebben gehad. Maar deze week ben ik tekens op mijn pad tegengekomen die er op wijzen dat het avontuur echt begonnen is. Ik las een paar dingen die me bijna deden trillen van opwinding en enthousiasme. Die ik bijna van de daken zou willen schreeuwen. 'Moet je dit horen'! Dat zijn de tekens die ik wil volgen. Die ik moet volgen. Het kan niet anders. 
Dus ja! Ik ben onderweg.

6 opmerkingen:

  1. wat leuk!! Is er nog een vacature bij jouw Ministerie voor Onbezonnen Plannen? :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb vast in de komende tijd nog staats-secretarissen, adviseurs en leden voor een geheim genootschap nodig Sofie!

      Verwijderen
  2. Oh jeetje Karin!!! Wat gaaf! Wat vreselijk GAAF. Ik ben fan.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Voeg er dan nog een fan aan toe ( me ..me...me ;-) ), wat leuk wat mooi hoe je omschrijft dat je het komende jaar schrijver bent. En wat een fantastisch idee om het zo aan te pakken, ik ben gelijk geïnspireerd !!

    BeantwoordenVerwijderen